Πάντα θα έχουμε τις νερατζιές.
elektron just's blargs
trying hard to believe me
Κι αν μπορούσες να πουλήσεις την ψυχή σου στο διάβολο;
Είδα λοιπόν τις προάλλες κι εγώ το O brother where art thou. Την αγάπησα πολύ την ταινία. Και μου έμεινε από αυτήν μία πολύ σπουδαία ερώτηση. Ας εξηγήσω όμως πως μου προέκυψε.
Σε μία σκηνή τρεις άνδρες βρίσκονται μέσα σε ένα αυτοκίνητο και σταματούν να πάρουν μαζί τους κάποιον ο οποίος βρίσκεται μέσα στη μέση του πουθενά. Κρατώντας μία κιθάρα ο ταξιδευτής μπαίνει στο αυτοκίνητο. Τον ρώτησαν λοιπόν οι υπόλοιποι τι έκανε μέσα στη μέση του πουθενά. Εκείνος απάντησε πως το προηγούμενο βράδυ είχε συναντηθεί σε εκείνο το σημείο με το διάβολο και του πούλησε την ψυχή του για να μπορεί να παίζει τέλεια την κιθάρα. Τους έκανε εντύπωση η αλήθεια είναι, και η επόμενη ερώτηση που του έκαναν ήταν πως ήταν δυνατόν να πουλήσει την ψυχή του για κάτι τέτοιο. Εκείνος πολύ ψύχραιμα απάντησε πως ούτως ή άλλως δεν την χρησιμοποιούσε και πολύ.
Έτσι λοιπόν, η ερώτηση που εδώ και μία εβδομάδα δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου είναι.. αν μπορούσα να πουλήσω την ψυχή μου στο διάβολο, τι θα ζητούσα ως αντάλλαγμα. Μην το γελάς, αν σου έρθει τέτοια ευκαιρία, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ακριβώς αυτό που έκανε και ο ήρωας της ταινίας. Θα πουλούσα την ψυχή μου για να μπορώ να παίζω τέλεια βιολοντσέλο. Ίσως μάλιστα όχι μόνο βιολοντσέλο.. Η ιδέα αυτή δεν μου βγήκε όπως την περίμενα. Δηλαδή σκέφτηκα 2 πράγματα. Το ένα είναι ότι προσπαθώντας και μελετώντας σκληρά να παίξεις κάτι, το αίσθημα που έχεις όταν πια το έχεις τελειοποιήσει (όσο γίνεται) δεν συγκρίνεται με τίποτα. Το δεύτερο είναι ότι..αν δεν έχεις ψυχή, μήπως δεν έχει ψυχή και ο ήχος σου;
Το δεύτερο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό που μάλλον είναι και το πιο σύνηθες, είναι πως θα πουλούσα την ψυχή μου για να μπορέσω να ξαναδώ έστω και για λίγο ένα πρόσωπο που έχασα πολύ νωρίς και θα ήθελα να τον γνωρίσω λίγο πιο πολύ. Μετά πάλι σκέφτηκα πως πιθανά θα μου ήταν ακόμα πιο επίπονο γιατί το να χάνεις κάποιον μία φορά αντιμετωπίζεται..το να χάνεις όμως κάποιον δεύτερη φορά μάλλον θα ήταν αξεπέραστο. Έτσι λοιπόν, ακύρωσα και το “back from the dead” σενάριο.
Μετά άρχισα να σκέφτομαι άλλα, πιο εξωπραγματικά σενάρια όπως για παράδειγμα το να μπορούσα να πετάω, ή να μπορούσα να ελέγχω τις δυνάμεις της φύσης, αλλά δεν ξέρω, ίσως και αυτά θα μπορούσα να τα βαρεθώ..δεν ξέρω αν θα άξιζε να δώσω την ψυχή μου γι’ αυτά.
Για χρήματα, εξουσία, δημοσιότητα και αθανασία σε καμία περίπτωση δεν θα την πουλούσα, ούτε και για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Δηλαδή όχι, δεν θα πουλούσα την ψυχή μου για παγκόσμια ειρήνη. Οι λογαριασμοί με το διάβολο είναι εντελώς προσωπική υπόθεση και ξεκάθαρα θα ήταν μία εμπορική πράξη για προσωπικό όφελος και συμφέρον.
Αυτό το post εδώ τελειώνει χωρίς να έχω δώσει στον εαυτό μου κάποια ουσιαστική απάντηση. Ελπίζω ο διάβολος να αργήσει να μου εμφανιστεί και να έχω αποφασίσει κάτι μέχρι τότε. Ακόμα και αν αυτό είναι να του αρνηθώ την ψυχή μου γιατί ίσως να είναι πολύ σημαντική τελικά.
Κλείνοντας, άκου και την διαβολική κιθάρα που κέρδισε ο ήρωας πουλώντας την ψυχή του και κάνε στον εαυτό σου την ερώτηση που έκανα κι εγώ. Θα δεις, έχει πλάκα.
ένα μεγάλο τουή για τη σεμνότητα
Αυτό προορίζονταν για τουήτ, αλλά βγήκε λίγο μεγάλο.
Λοιπόν, ξέρεις τι λείπει σήμερα από 'δω μέσα; Η σεμνότητα. Ναι, η σεμνότητα λείπει.
Έχω άτομα στο μυαλό μου, κάποια τα ξέρω και είμαστε φίλοι, κάποια άλλα τα ξέρω και δεν είμαστε φίλοι (ακόμα) και κάποια άλλα τα ξέρω μόνο από τα σόσιαλ μύδια.
Ε, λοιπόν, αυτά τα άτομα είναι πολύ ταλαντούχα, πολύ γλυκά και καλά πλάσματα, πολύ έξυπνα και σεμνά.
Δεν είναι άτομα που χάνονται όμως επειδή είναι σεμνά. Το αντίθετο. Είναι άτομα τα οποία λάμπουν ακριβώς γι' αυτό. Επειδή δεν είναι ψωνισμένα. Επειδή πατάνε στη γη και δεν παίρνουν τον εαυτό τους πια και τόσο σοβαρά έτσι ώστε να μας το τρίψουν στη μούρη.
Το πιο σημαντικό όμως για τους ανθρώπους αυτούς, είναι ότι δεν κυνηγούν τη δόξα. Κάνουν ό,τι κάνουν γιατί το γουστάρουν. Και το κάνουν με τόση αγάπη, που σε κάνει να ενθουσιάζεσαι. Και αυτό είναι πολύτιμο στ' αλήθεια.
Πρόσεξε, δεν κρίνω τους υπόλοιπους. Δουλειά του καθενός να κάνει όπως νοιώθει. Απλά προτιμώ τους ταπεινούς.
Και αυτό είναι μία εντελώς προσωπική άποψη.
:)
Να θυμηθώ να... (ή "ναι σε όλα")
Να βοηθήσω τον διπλανό μου.
Να δείξω στον διπλανό μου, ότι μπορεί να στηριχτεί πάνω μου, ακόμα και όταν δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να στηρίξω τον εαυτό μου.
Να μην γίνω σκατάνθρωπος.
Να μην πανικοβληθώ.
Να σκέφτομαι πριν μιλήσω.
Να σκέφτομαι αφού διαβάσω.
Να μην πείθομαι επειδή το έχω ανάγκη για να ξεφορτωθώ τις τύψεις.
Να ακούω.
Να δουλέψω.
Να μην μιζεριάσω.
Να εξεγερθώ.
Να είμαι λογικός, ακόμα και όταν η κατάσταση ξεπερνάει τη λογική.
Να είμαι νηφάλιος.
Να με προσέχω.
Να σε προσέχω.
Να μην λαϊκίζω.
Να δημιουργώ.
Να αγαπώ τους φίλους μου.
Να προσπαθώ.
Να μην κρύβομαι.
Να ζητώ συγνώμη.
Να μορφώνω τα παιδιά μου.
Να είμαι ψύχραιμος.
Να είμαι σίγουρος.
Να είμαι υπεύθυνος.
Να σταματήσω να κοιτάζω πίσω. Ό,τι κάηκε, κάηκε.
Τώρα πρέπει να κοιτάξω να μην καώ μέσα μου.
Μεγάλες Αδικίες Του Κόσμου: Η Ταραμοσαλάτα
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να αναρωτηθείς βαθιά μέσα σου πόσο σου αρέσει η ταραμοσαλάτα. Δεν έχει σημασία αν είναι με κόκκινο ή με λευκό ταραμά, σημασία έχει να σου αρέσει πραγματικά.
Αν ΑΓΑΠΑΣ την ταραμοσαλάτα, τότε πιστεύω ότι θα βρεις τούτο εδώ το ποστ αρκετά ενδιαφέρον. Αν πάλι όχι, τι να σου πω..αφού δεν σου αρέσει η ταραμοσαλάτα τι μένει πια για τους δυο μας να κουβεντιάσουμε;
Έχω το εξής πρόβλημα, ταραμοσαλάτα τρώω σχεδόν αποκλειστικά την Καθαρά Δευτέρα. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει. Είμαστε σύγχρονο κράτος και δεν είναι δυνατόν στο έτος 2012 να σερβίρουν ταραμοσαλάτα τα εστιατόρια μόνο την Καθαρά Δευτέρα. Ακόμα και στις περισσότερες ψαροταβέρνες δηλαδή, οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία δεν έχουν. Αλλά το γράφουν στον κατάλογο. ΓΙΑΤΙ φιλαράκι το γράφεις στον κατάλογο; Γιατί δηλαδή να δημιουργείς ελπίδες στον κόσμο και μετά να τον απογοητεύεις; Ε;
Και θα μου πεις, καλά, αφού σου αρέσει τόσο πολύ γιατί δεν μαθαίνεις να φτιάχνεις; Θα σου πω γιατί..Αν δεν το ξέρεις, η ταραμοσαλάτα πρέπει να έχει κοντά στις 6.980 θερμίδες ανά κουταλιά. Και αν σκεφτείς ότι εγώ μπορώ να φάω ένα μπολ μόνη μου, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να μάθω να φτιάχνω. Θα μπορούσα πάλι να αγοράσω έτοιμη από ντελικατέσενδεκαεφτά κλπ, αλλά είναι χάλια.
Καταλαβαίνεις λοιπόν την αδικία; Άμα ζητήσεις τυροκαφτερή έχουν, αν ζητήσεις μελιτζανοσαλάτα έχουν, αν ζητήσεις σκορδαλιά έχουν, αν ζητήσεις τζατζίκι έχουν. Αυτή την προκατάληψη με την ταραμοσαλάτα δεν την καταλαβαίνω, και πραγματικά πιστέυω ότι είναι ένα ζήτημα που πρέπει να σε απασχολήσει αγαπητέ αναγνώστη.
Ας αρχίσουμε το 2012 κάνοντας τη διαφορά. Πάλεψε κι εσύ για την ταραμοσαλάτα σου. Φώναξε. Κάνε σαματά. Απαίτησε κι ΕΣΥ ταραμοσαλάτα στα εστιατόρια της Ελλάδας.
Το τοπ Δέκα του Έντεκα.
Το #2012 πλησιάζει απειλητικά.
Το 2011 φεύγει, η μέρα έρχεται κι εγώ γράφω βλακείες.
Παραθέτω εδώ ένα τοπ τεν από αγαπημένες στιγμές του 2011 και εύχομαι να έρθουν κι άλλες τέτοιες. J
Πέρσι, τα είχα βάλει με χρονική σειρά, φέτος θα τα βάλω με τυχαία σειρά. Κάθε ένα από αυτά, είναι από μόνο του Νο1.
1. Τα γατογεννητούρια / Το Πριτσίνι
Η ιστορία του πως ακριβώς βρέθηκα με μία γάτα έγκυο στο σπίτι είναι λίγο μεγάλη, οπότε και δεν θα τη γράψω εδώ.
Το θέμα είναι, ότι αυτή η γάτα γέννησε 7 γατάκια, όσα ακριβώς και οι θηλές της. Έμειναν σπίτι μου για περίπου 2 μήνες και στ' αλήθεια πέρασα μαζί τους από τις πιο όμορφες στιγμές.
Η μαμά τους με εμπιστεύονταν από την αρχή κι έτσι είχα την ευκαιρία να κάθομαι πολύ κοντά τους, να τα χαϊδεύω (προσπαθώντας πολύ να μην τα λιώσω στα χάδια) και φυσικά να τραβάω πολλές φωτό και βίντεο!
Επίσης, από τα 7 γατάκια αυτά, εγώ κράτησα ένα κοριτσάκι, το πιο χτικιάρικο απ' όλα, το οποίο εξελίχθηκε στο καλύτερο γατί του κόσμου... το Pritsini Pasti ! Και μου έχει αλλάξει τη ζωή, γιατί είναι καλό, χαδιάρικο, όχι πολύ ζημιάρικο και φυσικά παλαβό, όπως πρέπει.
So...Cat lovers, Enjoy!
2. Το IkariaMag
(download)
Η ιστορία έχει ως εξής: γράφω ποστ στο μπλογκ τούτο εδώ για την Ικαρία μου. => το ποστ φτάνει μέσω της μαγείας του ίντερνετ στην οθόνη του Κωνσταντίνου=> ο Κωνσταντίνος που έχει το ikariamag επικοινωνεί μαζί μου μέσω dm και με ρωτάει αν είναι ΟΚ να δημοσιεύσει το σχετικό ποστ στο ikariamag. => το συζητάς αγαπητέ; απαντώ εγώ => περνάει λίγος και τελικά γράφω κανονικά για το ikariamag. :) (ναι, μεσολάβησαν και μπύρες)
Εκτός της δικής μου όμως προσωπικής χαράς για το γεγονός ότι επιτέλους μπορώ να γράφω για την Ικαρία χωρίς να χαρακτηρίζομαι βαρετή, υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι που το ikariamag είναι στο τοπ τεν τούτο.
Το ikariamag τα σπάει. Αγαπώ την αισθητική του, αγαπώ το λογότυπό του, αγαπώ την καθημερινή επαφή μαζί του και φυσικά αγαπώ τις απόψεις του που είναι ξεκάθαρες, ξεχωριστές και όχι κάποιου ιδιαίτερου χρώματος. Αγαπώ την προσπάθεια και την ιδέα/ιδέες πίσω από το ikariamag και αν μπορούσα, θα ήθελα να είμαι σε αυτό από την αρχή. Αγαπώ τις Ελεύθερες Πτήσεις μα πιο πολύ αγαπώ αυτούς πίσω από τις Ελεύθερες Πτήσεις, τόσο αυτούς που γνώρισα όσο κι αυτούς που θα γνωρίσω (ελπίζω σύντομα). Κι αν δεν έχεις ήδη ενθουσιαστεί με όλα αυτά που έχω γράψει για το ikariamag, σου προτείνω να μπεις εδώ και να δεις τις Πτήσεις και θα ενθουσιαστείς σίγουρα.
3. Η Μεγάλη Παρασκευή.
Ο Πλάτωνας κόβει φράουλες. Η Νίκη φτιάχνει κινέζικο. Η Ηλέκτρα παίρνει τις φράουλες και φτιάχνει daquiri φράουλα. Ή μάλλον όχι. Δεν είναι daquiri ρε παιδιά! Marguerita Φράουλα είναι!!!
Είναι λοιπόν Μεγάλη Παρασκευή και ένα πάρτυ 3 ατόμων έχει στηθεί κατά λάθος. Από τις καλύτερες Μεγάλες Παρασκευές, και εν γένει Παρασκευές της ζωής μου.
Επίσης, το έθιμο κινέζικο/ποτά/πλάτωνας/νικη/ηλέκτρα έχει καθιερωθεί στα ημερολόγιά μας και αυτό τελικά είναι το καλύτερο ;)
4. #OpenDyosmos 2
Η παρέα μεγαλώνει, όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονται να γνωρίσουν τη διάσημη γλάστρα/βαρέλι με δυόσμο και φυσικά τα #keftedakia του Πλάτωνα. Ένα πολύ ωραίο βράδυ με κο-χόστες τη @nikisot, με σφουγγαρίστρες και χυμένα κρασιά, με φαί, με μουσική, με μοχίτα και άλλα εξωτικά ποτά, με ωραίους ανθρώπους και εμένα με βούλες! :P Άντε παιδιά και στο Opendyosmos 3!
5. Ο τοίχος της κουζίνας μου.
Μία εικόνα χίλιες λέξεις. Μία εικόνα 6 κορίτσια. Κάθε μου μέρα, ο πιο τέλειος τοίχος του κόσμου.
6. Ο 50άρης φακός μου.
Χωρίς λόγια.
7. Το τατουάζ.
Λοιπόν, είχα βρει από το 2002 αυτό το σχέδιο. Κάθε χρόνο έλεγα στον εαυτό μου "αν σου αρέσει ακόμα και του χρόνου, θα το κάνεις τότε". Ε, πέρασαν τόσα χρόνια. Το έκανα επιτέλους.
8. Η κρίση
Εντάξει, δεν χαίρομαι που το κράτος μου κρατάει απ' το μισθό μου λες και μαζί τα δουλεύουμε, ούτε χαίρομαι που αρκετοί συνάνθρωποί μου δεν έχουν να φάνε. Αλλά άκου να σου πω, έτσι που πάνε τα πράγματα, πρέπει να γίνεις δημιουργικός για να την παλέψεις. Κι αυτό ακριβώς έχει ξυπνήσει μέσα μου η κρίση: μία τρομερή δημιουργικότητα. Είτε αυτό είναι η γραφή, η ζωγραφική, οι κατασκευές, η μουσική και πολλά άλλα. Βλέπεις, στην ευημερία τείνουμε να γινόμαστε αυτοκαταστροφικοί, ενώ στην καταστροφή ξυπνούν οι μεγαλύτερες αναζητήσεις σε όλα τα επίπεδα.
9. Ο Γάμος Ροκεντρόλ
Ο Αντρέας και η Κατερίνα παντρεύτηκαν. Παντρεύτηκαν στο Λιτόχωρο. Και βάφτισαν και το αγοράκι τους. Στην αρχή τον ξέχεσα τον Αντρέα τύπου «Που πας και παντρεύεσαι ρε φιλαράκι, πιο μακριά δεν βρήκες;;» και τέτοια. Βέβαια, άξιζε τον κόπο all the way! Γιατί; Γιατί ήταν ένα ροκ εντ ρολ πάρτι στο βουνό, με μία μπάντα με κρουστά και χάλκινα, να σου φύγει το κλαπέ λέμε. Τέτοια ένταση, τέτοιο πάθος, ούτε να περιγράψω δεν μπορώ. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι αυτός ο γάμος ήταν γιορτή πραγματική. Σε αφήνω με βιντεάκι φυσικά το οποίο αξίζει να δεις μέχρι το τέλος για να καταλάβεις τι εννοώ ροκ εντ ρολ.
(download)
10. Τα ανήψια μου.
Αυτά θα τα βάζω κάθε χρόνο. Τσαμπουκά. Γιατί είναι τα καλύτερα παιδιά και τα πιο όμορφα όλου του κόσμου. Και μου φέρνουν χαρά ακόμα κι όταν όλος ο κόσμος γύρω μου καταρρέει.
Καλή χρονιά να έχουμε παιδιά. Υγειά και υπομονή και θα είμαστε εντάξει
Last Christmas (Λαστ Κρίστμας, Άι γκέιβ γιου μάι χαρτ - Ανάλυση)
Μέρες τώρα σκέφτομαι να γράψω καμιά βλακεία για το Λαστ Κρίστμας (άι γκέιβ γιου μάι χαρτ).. Χριστούγεννα γαρ, και τώρα που είδα ότι το έχει τραγουδήσει και η φιλενάδα η Φλόρενς (και η μηχανή) είπα να το αρχίσω.
Για αρχή, παραθέτω το διάσημο chorus πάνω στο οποίο θα κάνω και τις βασικές μου παρατηρήσεις.
Last Christmas
I gave you my heart
But the very next day you gave it away
This year
To save me from tears
I'll give it to someone special
I gave you my heart
But the very next day you gave it away
This year
To save me from tears
I'll give it to someone special
Πρώτ' απ' όλα, ρε συ Γιώργο, που πας και δίνεις την καρδιά σου Χριστουγεννιάτικο;
Τίποτα πιο φτηνό δεν μπορούσες να βρεις να κάνεις δώρο; Τόσες ευκαιρίες έχει τα Χριστούγεννα, τόσες προσφορές! Τηλεόραση δεν βλέπεις; Κάνα περιοδικό δεν ανοίγεις;
Και επιπλέον, λύσε μου μία απορία, πως τα κατάφερες με το αμπαλάζ; Όλο αυτό το αίμα, δεν έγινε χάλια το χαρτί περιτυλίγματος;
Μετά λοιπόν, αφού τέλος πάντων την έδωσες την καρδιά σου, και αυτός την έδωσε κάπου αλλού, εσύ που τη βρήκες για να την πάρεις πίσω;
Δηλαδή πως ήξερες που την έδωσε; Σε πήρε τηλέφωνο τύπου "έλα ρε συ, αυτά τα παπούτσια που μου πήρες δεν μου κάνουν, αν είναι θα τα δώσω στο Μάκη" ;
Και φέτος, λοιπόν (κάθε φέτος δηλαδή), μετά από όλα όσα σου έχει διδάξει το ίδιο σου το τραγούδι, κανονίζεις πάλι 25/12 να πας να μοιράσεις καρδιές δεξιά κι αριστερά; Δηλαδή ρε Γιώργο, ξέρω γω; Πάλι τα ίδια;
Αυτά από την βαρυσήμαντή μου ανάλυση σχετικά με το Last Christmas.
Και ένα γκάλοπ: Εσύ; Που άκουσες το πρώτο σου last Christmas φέτος; Εγώ το άκουσα στο αεροπλάνο...
Πως χωρίζομαι στα δυό
Πως χωρίζομαι στα δυο. Είναι απλό.
Κάνω αυτά που πρέπει και κάνω κι αυτά που αγαπώ.
Και αυτές τις μέρες πόσο θα' θελα να κάνω μόνο αυτά που αγαπώ.
Να κάτσω σπίτι, να ανάψω το τζάκι και μπροστά του να ονειρευτώ. Έτσι απλά, χωρίς τα όρια που είτε η ίδια θέτω στον εαυτό μου, είτε οι καταστάσεις μου θέτουν.
Τίποτα ρε παιδί μου τρομερό.
Μόνο όνειρα. Απ' όλων των ειδών. Τα άπιαστα και τα άλλα τα εύκολα. Τα εξωφρενικά και αυτά που είναι δίπλα μου και μπορώ να αγγίξω.
Να είμαι με τους φίλους μου και να μιλάμε μόνο για σοκολάτες, για ουρανούς και ήλιους, για πολύχρωμα χαρτιά και μολύβια, για όμορφες καρέκλες, για χάρτινα καραβάκια και συμβουλές για τα καλύτερα κανελόνια.
Μα το μυαλό είναι κακό πράμα φίλε μου. 2 ώρες είναι αρκετές για να ονειρευτείς, μη νομίζεις. Αλλά δεν σ' αφήνει το ρημάδι να ησυχάσεις. Εκεί που είσαι ωραίος και κολυμπάς γυμνός στ' αγαπημένα σου νερά, έρχεται και σου κάνει πατητή. Βαθιά ανάσα.. εντάξει, ευτυχώς δεν πνίγηκες. Και συνεχίζεις να κολυμπάς..αλλά τώρα έχεις το νου σου στην πατητή. Δεν είναι όνειρο αυτό ρε κωλομυαλό άμα δεν μ' αφήνεις να το απολαύσω.
Σας αφήνω με ένα βίντεο που με έκανε σήμερα να ξεχαστώ/ονειρευτώ/ξεφύγω για 3 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα. Μπράβο ρε Snolly. :)
Αυτή η μυρωδιά η...
Είμαι 20κάτι. Κάποια κουλαμάρα έχω κάνει πάλι στα μαλλιά μου και χρειάζομαι λακ για να τα στρώσω.
Βγαίνω, πάω σε κάποιο σουπερ-μάρκετ της περιοχής και κάθομαι μπροστά από τις λακ για κάνα 10λεπτο.
Τελικά παίρνω αυτή που έχει το πιο ωραίο μπουκάλι.
Γυρνάω σπίτι και αρχίζω την προσπάθεια για το μαλλί.
Ανοίγω το μπουκάλι με τη λακ, φσσσσσστ..κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ξαφνικά είμαι 7 χρονών. WOW!
Φοράω μια μπλε στολή μπαλαρίνας και μία άγνωστη κυρία μου κουνάει το κεφάλι πέρα δώθε.
"Που είναι τα τσιμπιδάκια σου;" μου φωνάζει. "Ε..δεν θυμάμαι, ρωτήστε τη μαμά μου" της απαντώ τρομαγμένη εγώ.
Η κυρία χωρίς να σταματήσει να φωνάζει, φεύγει και ξανάρχεται κρατώντας ένα μάτσο τσιμπιδάκια.
Μου μαζεύει τα μαλλιά, τα τραβάει από δω, τα τραβάει από κει, στερεώνει τα τσιμπιδάκια, και αρχίζει το ψέκασμα με τη λακ. Έτοιμη για την παράσταση.
Καταλαβαίνεις που το πάω ε; Στην μυρωδιά. Καμιά φορά από κάποια τυχαία λακ, καμιά φορά από το άρωμα κάποιου, καμιά φορά από τη θάλασσα, την πέτρα και το θυμάρι.
Και όπως σκέφτομαι πόσο ωραία (ή άσχημα καμιά φορά) είναι όταν η μυρωδιά με γεμίζει με αναμνήσεις, εικόνες και συναισθήματα, δεν μπορώ παρα να σκεφτώ το ανάποδο..
Και λέω, δεν θα ήταν ωραία, όταν απλά θυμόμαστε κάποιον ή κάτι, να μπορούσε και η μυρωδιά να επιστρέφει έστω και για λίγο στη μύτη μας;
Ε ρε γλέντια Δευτεριάτικο... ;)
Είναι κάποιες στιγμές που πρέπει να κλάσεις. Παραδέξου το.
Έλα τώρα..δεν είναι αμαρτία. Φυσιολογικό είναι. Το υπαγορεύει το σώμα σου. Οπότε παραδέξου το, κλάνεις. 
Είτε κλάνεις κρυφά, είτε φανερά, είτε μόνο μπροστά στη μάνα σου, είτε μπροστά σου φίλους σου, κλάνεις.
Αν δεν έκλανες, θα έσκαγες. Δεν το λέω εγώ, το σώμα μας το λέει.
Μάλιστα, διαβάζοντας στο net και ψάχνοντας γενικώς έπεσα και πάνω στα εξής αστεία στοιχεία:
Οι πορδές έχουν ταχύτητα 3 μέτρα το δευτερόλεπτο. (χαχα!!)
Ένας άνθρωπος, παράγει κατά μέσον όρο την ημέρα, περίπου μισό λίτρο αερίων.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, πέρδονται κατά μέσον όρο, 14 φορές την ημέρα.
Οι γυναίκες πέρδονται όσο και οι άντρες. (sorry guys...)
Μπορεί να είναι το αρχαιότερο αστείο του κόσμου, αλλά παραμένει μία βασική σωματική ανάγκη, έτσι δεν είναι;
Οι περισσότεροι άνθρωποι, πέρδονται κατά μέσον όρο, 14 φορές την ημέρα.
Οι γυναίκες πέρδονται όσο και οι άντρες. (sorry guys...)
Μπορεί να είναι το αρχαιότερο αστείο του κόσμου, αλλά παραμένει μία βασική σωματική ανάγκη, έτσι δεν είναι;
Όπως ας πούμε...
Το κατούρημα. Κι αυτό ανάγκη, όχι τόσο αστείο βέβαια όσο η πορδή (εκτός αν είσαι άντρας και κατουράς στο χιόνι σχηματίζοντας το όνομά σου) και φυσικά περισσότερο κοινωνικά αποδεκτό. Και αν δεν κατουρήσεις πάλι θα σκάσεις.
ή...
Το φτάρνισμα! Ααααα..ψου! Το φτάρνισμα..(ή μήπως φτέρνισμα;) Το αγαπημένο μου. Άλλοι φτερνίζονται και κουνιέται το κτίριο, άλλοι φταρνιζονται σαν γάτες ενώ άλλοι διακριτικά και σχεδόν χωρίς ήχο. Κι αν δεν φταρνιστείς, μπορεί να μην σκάσεις, αλλά θα ξενερώσεις αν κάποιος/κάτι σε κόψει.
ή...
Το χασμουρητό το οποίο σε συνδυασμό με ένα καλό τέντωμα, είναι άλλο πράγμα!
Μη νομίζεις ότι απλά γράφω για κλανιές και τέτοια μόνο για να σε διασκεδάσω όμως. Υπάρχει και νόημα... χοχο
Όλες οι παραπάνω ανάγκες που έχω περιγράψει, έχουν ένα κοινό: την απελευθέρωση. Είτε αερίων, είτε υγρών, είτε ενέργειας, είτε σκόνης.. Όπως και να'χει πάντως, το σώμα μας, μας λέει: "ΏΠΑ, πρέπει να κατουρήσεις τώρα. Δεν θα μου σκάσεις εσύ τη φούσκα βλαμένε να τρέχουμε επειδή βαριέσαι να σηκωθείς" ή κάτι σαν "ΕΛΑ, βγες στο μπαλκόνι να κλάσεις ρε παιδάκι μου, πήγαινε τουαλέτα, πήγαινε για τσιγάρα έστω! αλλά σε παρακαλώ κλάσε για θα σκάσουμε εδώ μέσα".
Και όλα αυτά, είναι πλήρως φυσιολογικά και ΠΡΕΠΕΙ να γίνονται για να συνεχίσει να λειτουργεί η μηχανή. Σωστά; Σωστά..
Πες μου τώρα, πόσο ωραία θα ήταν αν μπορούσαμε να μιλάμε, να λέμε την αλήθεια, να λέμε αυτό που σκεφτόμαστε και να μην πιέζουμε την ψυχή μας; Γιατί και η ψυχή η καϋμένη...μπορεί να μπαίνει πιο εύκολα σε κοινωνικά πλαίσια, αλλά πόσο να αντέξει κι αυτή; Και φυσικά, δεν λέω να βγεις στο δρόμο και να αρχίσεις τα γαμωσταυρίδια επειδή δεν βρήκες να παρκάρεις, αλλά τουλάχιστον, εκεί που μπορείς..ΜΙΛΑ. Σε αυτούς που αγαπάς, στην οικογένειά σου, στους φίλους σου..ΜΙΛΑ. Πες αυτά που θες να πεις, γιατί αλλιώς αργά ή γρήγορα..θα σκάσεις κι εσύ. Και μετά θα έρθει το σώμα σου και θα σου πει.."Χμ...σόρρυ ρε φιλαράκι για τα εξανθήματα/αλωπεκία/ψωρίαση..αλλά κι εσύ δεν βοηθάς. Τι να κάνω κι εγώ το έρμο; Άμα δεν τα βγάλεις από μέσα σου, αν δεν ξαλαφρώσει η ψυχή σου, εγώ δεν έχω επιλογές".
Έτσι που λες. Κάθε φορά που κλείνεσαι στον εαυτό σου, κάθε φορά που λες στον εαυτό σου "θα περάσει μωρέ, δεν είναι η ανάγκη τώρα να το συζητάω"..να σκέφτεσαι την κλανιά ;)
Cheers dudes!
